Atypische wonden: Deel 1. Calciphylaxis cutis

De term calciphylaxis (CpC) werd voor het eerst gebruikt in 1961 door prof. Hans Selye die
bij ratten calcificaties in de huid trachtte op te wekken als onderdeel van zijn zoektocht naar
stress-adaptatiemodellen (1). Selye was ook de eerste onderzoeker die het concept ‘stress’
introduceerde als onderdeel van een ‘gegeneraliseerd adaptatie syndroom’ waarbij het
ontstaan van ziekte gezien moest worden als een respons op een niet-specifieke impuls
(2). In het geval van Selye’s ‘rattenonderzoek’ werd er experimenteel een calciphylaxis
(eCpC) nagebootst. Het klinisch beloop van deze eCpC is vrij mild en leidt niet tot
blijvende schade aan de bloedvaten. Dit verschilt van de uremische calciphylaxis
(UCpC) waar het klinische beeld bepaald wordt door de calciumdeposities die enorme
schade aan de kleine arteriën en arteriolen van de huid veroorzaken.